Barre weersomstandigheden

Ok, kheb wel wat tijd in te halen he :) Laatste verslagje dateert van m'n alleerste keer op latten ... wel, de week daarop ben ik nog eens gaan skiën maar deze keer met de hele familie. Ik kon de vrijdagmorgen gelukkig meerijden met GG en Poppy, veel beter dan gepakt zitten tussen 2 kinderstoeltjes op de achterbank van de Nissan!
Onderweg kwamen we zowel Nick, Emma en de tweeling als Cameron, Sophie en Oscar tegen dus reden we in colonne de berg op.
Om naar Mount Buller te rijden, passeer je door enkele kleine dorpjes waaronder 1tje "Bonnie Doon". Tis slechts een piepklein dorpje maar wel ongelofelijk beroemd (Allee, in Australië dan toch, ik had er nog nooit van gehoord :p ) doordat er enkele jaren geleden een film gedraaids is: "The Castle". Tgaat over een marginale familie die je kunt vergelijken met die uit "de helaasheid der dingen". Een nieuwe film toegevoegd aan mijn verlanglijstje van te bekijken films dus :D
Voor 't eerst in 15 jaar tijd staat er opnieuw water in Lake Bonnie Doon, dat haalde zelfs het nationale nieuws hier, dus Poppy wou natuurlijk koste wat kost daar over de brug gaan.

Daarna reden we door de vallei waar bijna 2 jaar terug de felste bosbranden ooit in Australië hebben plaatsgevonden. Fascinerend om de zwartgeblakerde bomen daar nu te zien staan met alle nieuwe begroeiing errond. Enorm vruchtbaar gebied dus op dit moment. Het is tragisch om te denken dat daar ook >150 mensen gestorven zijn.
Vorige week is trouwens jammergenoeg Sam de koala overleden.
http://www.youtube.com/watch?v=-XSPx7S4jr4
Zij was zowaar het icoon van de hoop geworden na die bosbranden. 2 jaar geleden werd ze gered door een brandweerman in het getroffen gebied. De foto waarbij ze wat water uit een flesje dornk, uit de handen van haar redder, ging de wereld rond. Ze werd behandeld voor de zware brandwonden aan haar pootjes en herstelde volledig. Maar helaas leed ze ook aan Chlamydia. Die ziekte heerst hier bij quasi de helft van de hele koalapopulatie. Niemand weet waarom ze zo vatbaar zijn voor de ziekte maar het zorgt er wel voor dat de koala's nu met uitsterven bedreigd zijn. Het beestje was zodanig ervan aangetast dat ze haar nu moesten laten inslapen :(

We kwamen uiteindelijk aan op Mt Buller, paarkeerden de auto op de parking en legden het laatste stukje af met de taxi tot aan onze voordeur.
De Hanns waren nog aan het inpakken en gaven ons hun dagpasjes, we konden nog een 3tal uren gaan skiën, ik kon niet snel genoeg buitenzijn! Na wat geharrewar bij de skiverhuur (blijkbaar is een toerist hier niet echt gewenst, ik moest een australisch identiteitsbewijs kunnen voorleggen. Gelukkig kwam Poppy me snel helpen) kon ik eindelijk de piste op.
Vrijdagnamiddag, redelijk mooi weer en niet zo veel mensen, ideaal om weer wat beweging in de benen te krijgen.
Henri, Oscar, Sebastien en Alexander gingen ondertussen sleeën. Maar wat een gedoe was me dat! Henri stopte geen minuut met wenen, tieren, schoppen en slaan. Niets hielp, hij moest tot over de drempel trug naar huis gedragen worden. Panische angst voor sneeuw :s hmmm ...

's Avonds een drukte van jewelste! 9 volwassenen en 5 kids in 1 klein appartementje, stel je voor! Gelukkig hadden we nog een slaapkamer in het aanpalende gebouw kunnen huren dus 's nachts hadden we allemaal een bed om in te slapen ipv mensen op luchtmatrassen te moeten proppen.
Ik sliep in de kamer bij Freddie, Henri, Gabby en Chris. Zou wel lukken dat ik, ik was tenslotte doodmoe van het skiën. Maar nee, veeeeeeeeel te warm met z'n 5'en samen in dat pietepeuterige slaapkamertje. Freddie vond dat blijkbaar ook en zette om de 2u zijn keeltje open. Tot overmaat van ramp werd Henri nog ziek ook en begon hij midden in de nacht over geven :s hiep hoi!!

De zaterdag: gigantisch stormweer!
Niemand kon buiten dus weer met z'n 14'en opeengepakt. Enja, Henri zijn ziekte zette voort, stinkende diarree, hoe fijn!!
Tegen de avond had ik echt hoofdpijn van zo samengeperst te zitten maar er was een verbod om buiten te gaan wegens de sneeuwstorm. Wat een verschil met vorige week!! En hoe graag was ik dan eventjes naar België gevlogen om het huwelijk van Laurien en Tom mee te vieren!!!! Dikke proficiat nog eens trouwens :) xxx

Zondag was het weer wat beter maar Henri was nog steeds even ziek. Gabby en Chris besloten om 's morgens al terug naar Melbourne te rijden, ik kon weer achterkomen in de namiddag met GG en Poppy.
Maar plots was er grote paniek, er was een "landslide" (=grondverschuiving/modderstroom) op de parking geweest gisteren en 20 auto's waren in het ravijn geduikeld!!
o jee, iedereen hield zijn hart vast maar al gauw kregen we het verlossende telefoontje dat onze auto's OK waren.

Gabby en Chris belden ons op, ze zaten vast aan de onderkant van de berg. De enige weg ernaartoe/ervanaf was overstroomd, alles zat blokvast! Wij hadden natuurlijk geen haast meer om dan te vertrekken. ik ging gezellig een sneeuwman bouwen met de tweeling en daarna nog een 3tal uurtjes skiën. Uiteindelijk heb ik afgesloten met een blauwe piste op m'n eentje, toch een geslaagde dag! Jammer dat er rond 14u een immense mist opstak. Liften werden zelfs gesloten. Twas welletjes geweest. DAAAAAAAAG sneeuw! Nu terug naar Melbourne.

De weg was ondertussen vrijgemaakt maar twas toch een raar zicht om alles rondomrond overstroomd te zien. Wij zijn dat nu wel een beetje gewend in België maar dan is dat toch meestal na enkele dagen enorm veel regen, niet 1 stormdag.


Hier thuis gaat alles sindsdien weer z'n gewone gangetje. Kindjes gaan van de 1ne verkoudheid in de andere, Freddie had zelfs een oorontsteking en ook ik kreeg wat maag- en darmlast.
Tis jammer om te zien hoeveel antibiotica ze al in de kindjes gegoten hebben. Tis inderdaad niet leuk om een ziek kind te hebben maar voor elke snotvalling halen ze hier antibiotica tevoorschijn (zonder voorschrijft dankzij ex-apothekers GG en Poppy natuurlijk).

9 saptember zijn zowel GG en Poppy als Cath en John samen vertrokken naar Turkije voor 3 weken. Ik heb nu de 2 kindjes samen voor 3dagen per week. Wel een beetje frustrerend, henri is echt niet te genieten de laatste weken! Hij probeert Freddie op alle mogelijke manieren pijn te doen. Van rietjes in z'n keel duwen tot over hem rijden met z'n auto, tot luid gillen in z'n oren, ik kan blijven doorgaan :s Ik weet dat ie nu gewoon zijn grenzen aan het testen is maar ik begin echt mijn geduld te verliezen. Gisteren overschreed hij echt de lijn door achter mij te komen staan toen ik aan het afwassen was en hij zomaar keihard in mijn kont beet!
Mijn geduld was over en ik zwierelde hem in z'n kamer terwijl Gabby en Chris erop stonden te kijken. En dan begint 't natuurlijk: "Mummmmmyyyyyyyyyyyyyyyy" + tranen met tuiten...
Gelukkig waren ze het eens met mijn manier van aanpakken maar kwas toch ook een beetje geschrokken, zowel van mezelf als van zijn gedrag.

Gisteren ben ik alleen naar de cinema geweest (Emma werkt nachten en Georgie had blijkbaar iets anders te doen). Avatar 3D Special Edition in Director's Suite. Dat is echt een enorm zotte zaal met lederen zetels die achteruitklappen met één druk op de knop, ook de voetleuning kan omhoog en er is personal service inbegrepen. Dus als je honger of dorst hebt, druk op de knop en er komt iemand je bestelling tot bij je persoonlijk tafeltje brengen. Zaaaaaaaaaaaaaaaalig maar niet voor elk weekend, twas best prijzig!!

Vandaag ben ik nog even de stad ingegaan, efkes de benen strekken, maar twas enorm koud dus na anderhalf uur had ik het wel weer gezien.
Volgend weekend staat er eindelijk nog eens een feestje op het programma ter gelegenheid van de Grand Final in Footy. Ik zie er al naar uit!!!


Mosseltjes, twordt trouwens driiiiiiiiiingend tijd dat we eens gaan skypen he!!! Mis jullie xxx